| |
Treffers 9,075 tm 9,100 van 14,239
| # |
Aantekeningen |
Verbonden met |
| 9075 |
Rijna ontving jarenlang geld van de Diaconie te Amsterdam. | Mos, Rijna (I21660)
|
| 9076 |
Rijnhof | de Pater, Dirk (I7541)
|
| 9077 |
Rijnhof | van den Wijngaard, Jacobus (I3632)
|
| 9078 |
Rijnland ziekenhuis. | Trouwee, Gerardus Antonius (I12660)
|
| 9079 |
Rijnpost 28 april 2004. Oorlogs- en voetbalveteraan Gerrit Pater gast van de week bij GVVV.
Veenendaal - In 1947 vertrok Gerrit Pater als korporaal van de Garde Jagers voor drie jaar naar het toenmalige Nederlands-Indië. Het was een roerige en onzekere tijd. Na zijn behouden terugkeer werd de toen 24-jarige Gerrit lid van GVVV en is dat 43 jaar gebleven. De eerste jaren verdedigde hij het doel van het eerste elftal aan de Buurtlaan. Daar beleefde Gerrit zijn eerste kampioenschap.
Doet ook aan onderzoek. Heeft inf. en foto's aan Jan van Doorn gegeven. Voor zijn pensioen kok bij een kazerne te Ede, daarna partime kok bij een bejaardencentrum. Verder is hij dinsdags en donderdags voetbaltrainer, waarbij hij op woensdag de jeugd traint.
'De politiek liet ons in de steek'
03-09-2014 15:13
VAN DE REDACTIE EdeStad.nl
EDE - "Ik lag in een bamboeveld en ineens kregen we de volle laag. Overal vlogen kogels, je kon bijna geen dekking zoeken." Herinneringen van veteraan Gerrit Pater (87). Van 1947 tot 1950 streed de Edenaar vrijwillig in de Indonesische afhankelijkheidsoorlog. Als groepscommandant en strijder keek hij uit naar een groot avontuur, maar de realiteit was harder dan gedacht.
door Ruth van der Kolk
Ter voorbereiding deed Pater een infanterieopleiding in Schotland met schietoefeningen en conditietrainingen in de bergen. Hij leek goed voorbereid, maar de werkelijkheid in Oost-Java bleek heel anders. Hij liep dag en nacht patrouilles van vijftien kilometer met bepakking en wapens terwijl het boven de 40 graden was. Toch viel er wel te leven met de hitte. Het was vooral de gespannen sfeer waar niemand aan kon wennen.
"Er was altijd spanning. We hadden geleerd wat we moesten doen in een oorlog, maar iedereen was bang. Tijdens onze vuurdoop werd iemand gek van angst. Hij gooide zijn geweer weg en rende het bamboeveld uit."
Wanneer de soldaten een gebied in moesten, reden ze in verschillende groepen met auto's naar de plek. Eenmaal uitgestapt trokken ze door de bermen op zoek naar de vijand. Toch liepen ze de tegenstanders niet snel tegen het lijf. De vijanden kleedden zich als burgers, verstopten zich en vielen onverwachts aan.
"In een guerillaoorlog is alles geniepig. Ik zag een keer dat een tegenstander het water in dook en niet meer boven kwam. Later zag ik hem onder water liggen aan de kant. Hij haalde adem door een rietje."
Maar wanneer Pater oog in oog stond met de vijand wist hij dat het menens was. "Op zo'n moment bedacht ik me maar één ding: het is ik of hij."
Doodgebloed
"Ik weet nog dat Henk, een kameraad, huilde toen hij een brief kreeg van zijn moeder. Hij zei dat zijn moeder hem nooit weer terug zou zien." Zijn gedachte werd werkelijkheid, want twee weken later sneuvelde hij na een landingsoperatie met mariniers op het eiland Maduro. De groep kwam terecht in een hinderlaag. Van alle kanten werden ze beschoten. "We gingen gelijk in dekking. Ik zat bij een uitgebrand wrak van een vrachtwagen. De luitenant riep dat we moesten stormen, dus ik zocht mijn jongens op. Toen ik hen vond zag ik ze gewond op de grond liggen. Eén jongen had een schot in de lies en een ander in zijn enkel. Henk had een schot in zijn aorta. Ik bleef toen bij hem, want ik wilde hem absoluut niet alleen laten. Terwijl de rest aan het stormen was is Henk doodgebloed."
Het zijn heftige verhalen die de veteraan naar huis nam na drie jaar lang strijden. Maar in plaats van dat hij in Nederland een warm onthaal kreeg, scholden mensen hem uit voor moordenaar en verkrachter. "Dit deed mij onnoemelijk veel pijn", vertelt Pater. "Ik zei er maar niets van. Laat ze maar kletsen, dacht ik. Ik hoefde geen gedoe meer op te zoeken."
Ook vanuit de politiek ervaarde hij geen begrip. "De politiek liet ons in de steek. De veteranen moesten uit eigen initiatief steun en aandacht zoeken voor het verleden."
De steun die hij mistte vanuit de samenleving vond hij wel bij zijn vrouw. Hij was verloofd voordat hij op uitzending ging. Zij steunde hem drie jaar lang door brieven te schrijven. "Anderhalf jaar geleden kreeg zij van de Commandant van de Nederlandse Strijdkrachten een zilveren roos uit dankbaarheid en respect."
Trauma
De onafhankelijkheidsoorlog had veel impact op zijn leven in positieve en negatieve opzichten. "Omdat ik commandant was van een groep soldaten leerde ik leiding te geven. Ik werd later voetbaltrainer en heb veel kampioenschappen mee mogen maken."
Toen hij thuis kwam pakte hij zijn leven weer op en vulde zijn dagen met trainingen. Tijd voor oorlogsverwerking was er niet. Maar nu hij 87 jaar is, komen de herinneringen weer boven. "Ik heb nu veel tijd om erover na te denken. Door gewelddadige televisiebeelden dwalen mijn gedachten af naar vroeger. 's Nachts droom ik erover. Zoiets noemen ze een posttraumatische stressstoornis."
Geregeld denkt hij aan zijn gesneuvelde kameraden. In totaal overleden 45 mannen van zijn bataljon (800 man). "Ik wilde graag nog een keer naar Indonesië om afscheid te nemen van de gesneuvelde kameraden op het militaire ereveld. Helaas is het er nooit van gekomen."
Herinneringen deelt Pater nog met een goede vriend met wie hij samen streed. Ook bezoekt hij nog ieder jaar de reünie van de Garde Regimenten Jagers en Grenadiers waar veteranen samenkomen vanuit zijn bataljon.
Veteranen vertellen
Onder deze titel verschijnen vier woensdagen verhalen in dit medium. Voorafgaande aan de jaarlijkse Lokale Veteranendag in Ede op vrijdag 19 september interviewen vier studenten journalistiek, in opleiding aan de Christelijke Hogeschool, Edese veteranen over hun periode van uitzending naar voormalig Nederlands-Indië en/of Korea.
Dit initiatief werd genomen door het bestuur van de Veteranensociëteit in Ede. Op deze wijze wil zij jonge mensen in contact brengen met Edese veteranen en de verhalen over hun uitzending onder de aandacht brengen van het Edese publiek. De verhalen verschijnen wekelijks tot en met 10 september.
Tijdens deze interviews spraken de veteranen openhartig over hun belevenissen in het verre, voormalige Nederlands-Indië en Korea. Kameraadschap, angst, gevaren en verdriet komen aan de orde. | Pater, Gerrit (I1459)
|
| 9080 |
Rikje en haar tante Lijsje zijn vermoord te Houtdorp.
Getuigen bij aangifte zijn:
Teunis Coeleman, 30jaar gemeente veldwachter en Barend Mulder 39jaar gemeentebode.
De verdachten Albert D. en Jacob de G. beiden wonende te Amsterdam worden op 29 juni 1922 door de arrondissementsrechtbank te Zwolle veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf. In hoger beroep op 22 februari 1923 door het gerechtshof te Arnhem wordt de veroordeling 15 jaar. Het cassatie beroep hiertegen wordt door de Hooge Raad der Nederlanden in de openbare terechtzitting van 23 april 1923 te 's-Gravenhage verworpen. | Bouwers, Rikje (I53)
|
| 9081 |
Ripon, San Joaquin co, California, 49 year 9 month and 9 days. Kopie "Certification of Votal Record" geeft de doodsoorzaak aan: A coronary occlusion is the partial or complete obstruction of blood flow in a coronary artery. This condition may cause a heart attack. In some patients coronary occlusion causes only mild pain, tightness or vague discomfort which may be ignored; however, the myocardium, the muscle tissue of the heart, may be damaged.
Een coronaire occlusie is de gedeeltelijke of volledige obstructie van de bloedstroom in een kransslagader. Deze aandoening kan een hartaanval veroorzaken. Bij sommige patiënten veroorzaakt coronaire occlusie alleen milde pijn, beklemming of vaag ongemak die kan worden genegeerd; het myocardium, het spierweefsel van het hart, kan echter beschadigd zijn.
Tragedy for the Poelstra's
August 27, 1935 was a pleasant summer day. Mid afternoon Dick Poelstra was working in the field. Other family members were busy at various activities in de the Poelstra yard. To quote Roy Anderson who was 15 at the time: "Oscar and I were in the Poelstra yard. We happened to look out in the field and saw Mr. Poelstra lying on the ground waving his arm at us. We sped as fast as we could to his side and noticed how pale he was. He had evidently fallen because his lip was bleeding. Oscar ran back to the garage to get the car to transport him to the house and I stayed by his side. I remember he said his chest hurt and I tried to keep the sun off his face. We got him to the house and I remember how upset and concerned Mrs. Poelstra was." It seems Oscar and Gene Anderson then raced off in Anderson's 1933 Plymouth to the nearest telephone at the John Schaapman home on Austin Road. Mrs. Schaapman called for dr. Stewart, who came in about a half hour. He immediately determined a serious heart attack and administered medication by injection. Gertrude, nine years old at the time, recalls: "When my father seemed stable, my mother and Oscar returned to their work outdoors. Suddenly he started gasping for breath. By the time I called my mother and she arrived at his bedsite, he was gone." The dead occurred at 6:05 PM. John remembers: "I was returning from my job in Stockton when Ynze met me in his car and told me about our father's death."
Dick's sudden death at age 49 was a tremendous shock to all who now him. It was especially traumatic for Mary and little Gertrude, the last person to see him alive. It was one more in a list of sudden and tragic deaths Mary had experienced in her lifetime. How difficult it must have been for the Poelstra boys to continue milking the cows that evening, knowing their father would never be in that barn with them again. The funeral was held in the Dutch Church where Dick had served as an Office-bearer, and where he enjoyed gathering with his fellows countrymen to worship God each week. That day there were some Swedes in the Dutch Church. Dick's sister Pietje in South Dakota had a hard time getting the money together to come for the funeral. She did not make it in time for the funeral but arrived on
Monday, Labor Day. The committal service was held at the Ripon cementery after Pietjes arrival.
Tragedie voor de Poelstra's
27 augustus 1935 was een aangename dag. Halverwege de middag werkte Dick Poelstra in het veld. Andere familieleden waren druk bezig met verschillende activiteiten op het erf van de Poelstra. Om Roy Anderson, die toen 15 was, te citeren: "Oscar en ik waren op het erf van Poelstra. We keken toevallig in het veld en zagen Mr. Poelstra op de grond liggen met zijn arm naar ons te zwaaien. We renden zo snel als we konden aan zijn zijde en merkte hoe bleek hij was. Hij was duidelijk gevallen omdat zijn lip bloedde. Oscar rende terug naar de garage om de auto te halen en hem naar het huis te brengen en ik bleef bij aan zijn zijde. Ik herinner me dat hij zei dat zijn borst pijn deed en ik probeerde de zon van zijn gezicht te houden. We brachten hem naar het huis en ik herinner me hoe overstuur en bezorgd mevrouw Poelstra was." Het lijkt erop dat Oscar en Gene Anderson de Plymouth uit 1933 van Anderson naar de dichtstbijzijnde telefoon bij John Schaapman's huis op Austin Road reden. Mevrouw Schaapman riep dr. Stewart, die met een half uur kwam. Hij stelde onmiddellijk een ernstige hartaanval vast en gaf medicatie door injectie. Gertrude, toen negen jaar oud, herinnert zich: "Toen mijn vader stabiel leek, keerden mijn moeder en Oscar terug naar hun werk buitenshuis. Plots snakte hij naar adem. Tegen de tijd dat ik mijn moeder belde en zij bij zijn bed aankwam, was weg." De dood vond plaats om 18:05 uur. John herinnert zich: "Ik kwam terug van mijn werk in Stockton toen Ynze me in zijn auto ontmoette en me vertelde over de" dood van onze vader."
De plotselinge dood van Dick op 49-jarige leeftijd was een enorme schok voor iedereen die hem kende. Het was vooral traumatisch voor Mary en de kleine Gertrude, de laatste persoon die hem levend zag. Het was er nog één, in een lijst met plotselinge en tragische verhalen die Mary in haar leven had meegemaakt. Hoe moeilijk het voor de Poelstra-jongens moet zijn geweest om die koeien die avond te blijven melken, te weten dat hun vader, nooit meer met hen in die schuur zal zijn. De begrafenis werd gehouden in de Nederlandse kerk waar Dick als ambtsdrager had gediend en waar hij het leuk vond om elke week met zijn landgenoten samen te komen om God te aanbidden. Die dag waren er enkele Zweden in de Nederlandse kerk. Dick's zus Pietje in South Dakota had het moeilijk om het geld bijeen te krijgen voor de begrafenis. Ze heeft de begrafenis niet op tijd gehaald, maar is aangekomen op maandag, Laborday. De aankomstdienst werd gehouden in de Ripon-cementery na aankomst van Pietje. | Poelstra, Doeke Ynzes (I13173)
|
| 9082 |
RK | de Pater, Petrus (I441)
|
| 9083 |
RK | Tempel, Catharina Maria (I449)
|
| 9084 |
rk begraafplaats | de Pater, Cornelia Wilhelmina (I352)
|
| 9085 |
RK Begraafplaats Sint Jozef | Snel, Adrianus Johannus (I15127)
|
| 9086 |
RK begraafplaats St.Martinus | de Pater, Jacobus (I6433)
|
| 9087 |
RK begraafplaats. | Hes, Nora Jaquetta (I2488)
|
| 9088 |
RK weeshuis Pausgang te Groningen (zuster van de liefde) van 18-09-1855 tot 03-05-1868 (eervol ontslagen) | van der Reijnst, Johanna (I5175)
|
| 9089 |
RK weeshuis Pausgang te Groningen (zuster van liefde) van 18-09-1855 tot 03-05-1868 (eervol ontslagen). | van der Reijnst, Coenradus Webertus (I2909)
|
| 9090 |
Tenminste nog één levende persoon is verbonden aan deze aantekening - detailgegevens worden niet weergegeven. | Pater, Robert Mario (I1672)
|
| 9091 |
Tenminste nog één levende persoon is verbonden aan deze aantekening - detailgegevens worden niet weergegeven. | Pater, Robin (I3046)
|
| 9092 |
Roelf heeft ruim 40 jaar bij Stork gewerkt op diverse grote projecten. | van der Velds, Roelf (I14048)
|
| 9093 |
Roelfke was weduwe van Kornelis Bruinsma ovl. 21-04-1879 te Kantens.
Bij Albert en Roelfke woonden de kinderen Renske van der Kaap, geboren 03-10-1860 (noemde zich later Renske Pater) en Tjeerd van der Kaap, geboren 26-04-1862 te Assen. De voornamen van de kinderen zijn terug te halen in de familie Pater. | Gezin (F552)
|
| 9094 |
Roelof en Geertje hebben op 24 januari 1899 Tiddens erkend | Gezin (F2156)
|
| 9095 |
Roelof en Stientje gingen eerst bij ouders Pater op het Rabbingerveld inwonen. Op 1 mei 1939 vestigde het jonge gezinnetje zich in de grote boerderij met veel stalramen van grootvader Schoemaker op het adres Oud-Veeningen 4 te Zuidwolde. De oudste zonen heten allebei Jan, genoemd naar de beide opa's.
Roelof was koopman en werkte bij conservenfabriek Lucas Aardenburg te Hoogeveen. Daarnaast was hij landbouwer en had vee. Eens per jaar vond er een huisslachting plaats, zodat het gezin weer voor een heel jaar vlees in voorraad had. Na het overlijden van moeder Stientje kwam tante Hennie van Echten-Schoemaker heel vaak om het gezin te helpen. De dagelijkse huishoudelijke taken werden gedaan door de oudste dochters. Vader Roelof hield van grote auto's en was daarmee regelmatig op stap, zijn kinderen gingen meestal niet mee. De kinderen zijn allemaal in de omgeving blijven wonen. De laatste jaren van zijn leven woonde Roelof bij zijn zonen Evert en Roelof in een woonwagen op Veeningen. Hij overleed in het ziekenhuis. | Gezin (F22)
|
| 9096 |
Rol van strafzaken 1927 Leeuwarden.
Leeuwarder Courant 2-10-1941: Gerechtshof te Leeuwarden 2 oktober 1941. Juke Pruim, 51 jaar, koopman te Zevenhuizen, werd gestraft met zes maanden gevangenisstraf voor het feit, dat hij op 13 maart 1941 met anderen 30 kg. thee heeft afgeleverd zonder bon. Eisch bevestiging.
Nieuwsblad van het Noorden 3-10-1941: Gerechtshof Leeuwarden 2 oktober 1941. Vervolgens werden berecht enkele "zwarte" koffie- en theehandelzaakjes, die alle met elkaar in verband stonden. Uit het ten laste gelegde, de verklaringen van verdachten en getuigen en de nadere uiteenzetting van de raadslieden mr.Wolthuis en mr.Veldhuis bleek, dat het hier een hoeveelheid van 25 kg. koffie en 25 kg. thee betrof. die bij den winkelier K.R. te Haulerwijk was gekocht (deze had daarvoor een hooge boete gehad), om tenslotte via verschillende tusschenpersonen te belanden bij den eigenlijken, onbekenden en niet te vinden kooper, die er f 750,- voor betaalde. Als gevolg van deze transactie waren door den Econ. rechter te Groningen veroordeeld: Gerard Vogel 32 jr., expediteur te Zevenhuizen (die het geld had voorgeschoten) tot 2 mnd. gev.str.; Juke Pruim 51 jr., koopman te Zevenhuizen, die de thee tezamen met W. Hut had afgeleverd tegen een gering aandeel in de winst, tot 6 mnd. gev.str.; Tonnis v.d. Tuin 40 jr., koopman te Midwolde, die medeplichtig werd geacht doordat hij het contact tot stand bracht en gelegenheid verschafte voor den handel, tot 7 mnd. gev.str. en tenslotte Harm v.d.Grijspaarde 41 jr., cafâehouder te Winschoten, die mede schuldig werd geacht, doch volgens mr.Wolthuis niet strafbaar kan zijn, omdat hij als vriendendienst alleen maar tijdelijk de som in Nederlandsch geld voorschoot, toen de verkoopers geen Duitsch geld wilden accepteeren) tot 7 mnd. gev.str.. | Pruim, Juke (I22336)
|
| 9097 |
Tenminste nog één levende persoon is verbonden aan deze aantekening - detailgegevens worden niet weergegeven. | de Pater, Johannes (I2413)
|
| 9098 |
Romke en Antje zijn op huwelijkse voorwaarden getrouwd. | Gezin (F4890)
|
| 9099 |
Rond 1832 ging het gezin van Andries en Johanna Maria naar het gesticht in Veenhuizen. Hier stonden ze te boek als VETERANEN HUISGEZIN. Ze zijn beiden in Veenhuizen overleden. | Gezin (F1025)
|
| 9100 |
Rondtrekkend tuinier, die dan eens een jaar in Ginneken, Oosterbeek of een andere plaats de tuin van een buitengoed verzorgde. In 1879 ging hij naar Baarn, waaruit hij niet meer vertok | Pater, Evert (I276)
|
| |
